W czasach studenckich, gdy niemal każdy październik wiązał się z przeprowadzką i przestrajaniem się na częstotliwości nowych mieszkań, trudno było mi się oprzeć wrażeniu, że właśnie ów jesienny październik jest paradoksalnie wiosenny, przynosząc niby wciąż te same - oczywiste wręcz - pytania, niezmiennie jednak niewiadomymi będące. W tym roku październik natchnął mnie do gruntownego przemeblowania i bohaterskiego oddania części księgozbioru na cele mniej lub bardziej szczytne - tylko po to, by nowe książki mogły znów upstrzyć swoimi grzbietami regały biblioteczki a wnętrzami długie wieczory.  Długie wieczory, no właśnie... MójCiOn, Mruk mój najdroższy, zdaje się nie rozumieć tej jesiennej chęci zwolnienia i wyciszenia się, niezmiennie wypełnia swoim jestestwem każdą wolną chwilę, stale chce ruszać dokądkolwiek i marudzi, że Tom Waits - bohater moich tegorocznych jesiennych eskapad muzycznych - zbyt smętny. Mruk, którego obecność obok każdej nocy przenosi mnie w czasy, gdy w jednym z tych cudacznych mieszkań kamienicznych dostało mi się łóżko położone tuż obok pieca kaflowego - miejsce tylko na pozór uprzywilejowane, bowiem jako osoba zdecydowanie zimnolubna, przeżywałam istne męki przy tym ziejącym nocnym żarem potworze. Cóż, rozwodzić się zbędnie nie będę: wystarczy rzec, że Mruk jest chodzącą wersją takiego grzejnika (jak oni to robią?!), i choć fakt posiadania go tuż obok przywodzi na myśl epitety niewiele mające wspólnego z męką, to jednak czasami żałuję, że tak zawzięcie sprzeciwia się on otwieraniu okna na noc. Bo się przeziębi, a jakże.  Długo na efekty takiego kiszenia się nie musiałam czekać: w obliczu narastającej klaustrofobii z nocnego marka przeobraziłam się w rannego ptaszka (tak Mamo, cuda się zdarzają), zrywam się jak ta rusałka (oj przecież wiem: to stworzenia nocne zwabiające nieszczęśników w czasie pełni, ale jakże uroczo efektowne to porównanie) nim pierwszemu kurowi nawet przyśni się zapiać i spieszę bieżyć po ugorach krakowskich.  Na to też się mi mój Mruk krzywi, bo ja nic tylko uciekam, no i poza tym to niezdrowe.  Bieganie niezdrowe, a to dopiero.  

A jednak: bycie gołosłownym jest sprzeczne z jego naturą; w pomoc pospieszył mu artykuł z portalu pseudospecjalistycznego, który wydykowawszy, z nieukrywaną dumą zamaszyście mi wręczył. Okazuje się otóż, że nasza krew, moi mili, z rana gęsta i zaspana, nienawykłą do szybkiego krążenia będąc, zatyka co tam zatkać  może i rach ciach masz, biegaczu, pewny zawał. Najbardziej urzekły mnie komentarze pod artykułem widniejące, których takowoż Mruk wydrukować nie omieszkał. Jeden z nich wyczuciem dramatyzmu wszystkie zdystansował niewyobrażalnie:

W związku z powyższym uprasza się o niebieganie poranne. <sic!>

Żyjemy w czasach, w których zawsze mamy szansę na doszukanie się mądrej teorii dla poparcia naszego widzimisię. Niezależnie od absurdalności tak jednego, jak drugiego.

W życiu każdego młodego człowieka nadchodzi moment, w którym zaczyna stawiać sobie fundamentalne pytania dotyczące przyszłości szeroko pojmowanej. Nagle zaczyna spoglądać na rzeczywistość z szerszej perspektywy i nie potrafi już beztrosko żyć z dnia na dzień, płoche powszednie uciechy przestają mu przynosić ukojenie, a samo wspomnienie krotochwilnego trwonienia czasu, jakiemu niegdyś zwykł był się oddawać, wywołuje u naszego bohatera drgawki bez mała epileptyczne. O tak, moi mili: dorosłość przez duże TO się kłania. Pisząca te słowa wspomnianej konfrontacji również nie zdołała uniknąć, a w ramach wychodzenia z opałów z tarczą miast na niej, powzięła solenne postanowienie: na starość południowoamerykańskie telenowele oglądać będzie w wersji oryginalnej. I już. Jak wiadomo, realizacja przyzwoitego postanowienia obarczona winna być nakładem pracy proporcjonalnym do poziomu frustracji; nieznajomość hiszpańskiego ku mojej uciesze gwarantuje nieograniczone wprost pole manewru - jeśli o pracę chodzi. Znalazł się nawet dobry duch, szlachetnie Armandem zwany, który za adekwatną opłatą podjął się misji niesienia kaganka i oświecenia mroków mej słowiańskiej, uparcie w mowie jego i jegoż przodków milczącej, duszy. Armando, poczynając od imienia, na końcówkach jego wypomadowanych włosów kończąc, kwintesencją latynosa będący. [No dobrze, pomada pojawiła się w ramach licentia poetica, co nie zmienia faktu, że.] Armando, który nadziwić się nie może moim nieco trywialnym zachwytom nad urodą sformułowań takich jak la silla es amarilla. A przecież nie sposób ładniej ująć banalne to stwierdzenie, że krzesło jest żółte. Prawda? [zapytała retorycznie] No i wreszcie Armando, z którego pojawienia Mój-Ci-On nie cieszy się wcale a wcale: oto nagle mój czas, do którego rościł sobie nieograniczone prawa, skurczył się nieco.

Ale to już zupełnie inna bajka, w której - jak to z bajkami bywa - na początku jest zbyt pięknie, by mogło być prawdziwie, a później jest już tylko prawdziwie.